Ruth is onderweg | Pelgrimstochten vanuit Leuven

De eerste bloesems breken door hun nog kille botten. De lente komt eraan. Dit is een zalige tijd die je toelaat terug volop nieuwe reizen te plannen. Wij weten het al. Een nieuwe fietstocht naar de Bodensee. Het eerste deel van een fietstocht naar Rome. Gedaan met dromen nu, maar tijd maken om uit te zoeken hoe het traject er zal uitzien. We zijn weer vertrokken. De nodige fietskaarten liggen op tafel.

De gevreesde mistral is onverwacht gaan liggen. We fietsen een beetje bedrukt en langzaam want de jeugdherberg in Avignon is pas open om 17 uur. De zon straalt hevig. In Graveson op het dorpsplein wordt ons één van de lekkerste “plat du jour” opgediend. Dit komt de stemming een beetje ten goede. We hebben het moeilijk om te aanvaarden dat het avontuur zo goed als afgelopen is. Algauw zitten we midden in het drukke verkeer van Avignon. We komen veel te vroeg aan de jeugdherberg aan. We blijven 2 uur lang geduldig wachten op het terras. De mevrouw herinnert ons nog en geeft ons “chambre 1bis”. Deze keer is de kamer mooi geverfd, netjes met douche en wc. Deze kamer is beter dan sommige dure hotelkamers. Misschien is dit de beste kamer die ze hebben.
Tot zaterdag spelen we toerist en bezoeken de hoogtepunten van Avignon. Om te beginnen “Les palais des Papes”. We spartelen met dubbele gevoelens. Dit is spijtig genoeg het einde van een spannend verhaal dat we niet rap zullen vergeten.
Zondagavond staan we op het perron van Brussel Zuid na een behouden terugkeer met de tgv.

FIN.

De tocht was lastig en zwaar. Een voorafgaande training is noodzakelijk. De route vermeed alle grote steden. Enkel Luxemburg en Lunéville zijn misschien te vermelden. We hebben wekenlang gefietst in de natuur. We hebben genoten van oneindige velden en panorama’s. We hebben wekenlang steile heuvels en niet te onderschatten cols beklommen. De afdalingen waren navenant. Het was slechts noemenswaardig druk vanaf een 10-tal km vóór Avignon tot aan de camargue een 10-tal km voorbij Arles. De route mag terecht “de groene weg naar de middellandse zee” genoemd worden.

Fons is nog altijd even enthousiast als voor de tocht. Hij heeft het duidelijk ook te pakken. Dat belooft voor volgend jaar!
Dit was een zeer geslaagd evenement en experiment.

Dit is een dag op overschot. Een dag reserve op de terugweg naar Avignon. De wind blijft onophoudelijk door de bomen gieren. Tijdens het ontbijt voor ons tentje is enkel de pot konfituur te zwaar om te gaan vliegen. Hier kunnen we niet de ganse dag op de camping blijven zitten. We springen op de fiets naar het nabij gelegen Tarascon-Beaucaire langs beide zijden van de ontstuimige Rhône gelegen. De grote baan volgen is veel te gevaarlijk door de hevige rukwinden. Ernaast ligt een veel veiliger grintweg. Oeps…bijna in de beek! In de smalle steegjes en donkere straatjes voelen we ons niet zo goed. Is het hier wel veilig? Hier zie je niets anders dan verpauperde mensen met afrikaanse oorsprong rondlopen. Het is onmogelijk over de brug te rijden zonder af te stappen. Op het water zijn er witte schuimkoppen te zien als op de open zee. We doen ons inkopen in de plaatselijke Intermarché. De dame van het restaurant waar we onze karige “plat du jour” opeten bevestigt dat dit inderdaad de mistral is. Men noemt hem hier ook “le trois-six-neuf”. Als hij 2 dagen op rij waait, dan waait hij ook de 3de dag. Als hij de 4de dag waait, dan waait hij ook op dag 5 en 6. Met de wind in de rug, fietsen we terug naar de camping als op vleugels. Een windkracht van 80 km per uur in de rug! Wawww! In onze gedachten komt België steeds meer naar boven. We zijn 5 weken van huis en onherroepelijk aan de terugtocht. Hoe zou het in België zijn met BHV!?. Morgen is de allerlaatste rit tot Avignon.

Inderdaad,, de zon is weer van de partij. Niets meer te bemerken van de regen gisteren. Zelfs geen plas meer te bespeuren. We vatten het laatste stukje camargue aan. De laatste witte paarden, de laatste zwarte stieren. Vaarwel! Zonder verpinken doorkruisen we Arles, die ons niet meer kan bekoren. Voor we het weten staan we weer op de heuvel aan de molen van Daudet. Dit was de aller allerlaatste klim aan 4% over 2 km. Na de gebruikelijke “plat du jour” in Fontvielle staan we voor een gesloten campingdeur ‘fermeture annuelle jusqu’à avril”. Een week geleden was deze nog open?! 6 km verder richting Avignon is er nog een camping. We worden er goed ontvangen. “Mais oui, il y a encore de la place, installez vous”. Het dichte bladerdak van de oude platanen garanderen genoeg schaduw. De wind wakkert aan en een forse kille bries steekt op. We maken kennis met de beruchte mistral. De temperatuur zakt fel. We zoeken onze fleece die na weken diep vanonder in de fietszak zit. Rond 19u30 is het al donker. We kruipen diep in onze slaapzak. De ganse nacht giert de wind onophoudelijk door de dichte boomkruinen. Zou de herfst hier ook in aantocht zijn?

Wat een geluk dat we gisteren avond in een hotel geboekt hebben. S’ Morgens worden we uit onze diepe slaap gewekt door gedonder en gebliksem. De regen valt met bakken uit de lucht. Hadden we nu in ons tentje gezeten in al dat zand?! Na het ontbijt probeert de zon door de wolken te priemen. Ze lukt er niet in maar het houdt op met regenen. We wagen het de terugtocht naar het Noorden aan te vatten. We zijn pas vertrokken of de grijze wolken kunnen het niet laten hun natte lading te lossen. De muggen zijn lastig en vervelend. Voor de eerste maal in 35 dagen moeten we er niet aan twijfelen onze regenjas uit de fietstas te halen want het ziet er niet goed uit. De camargue in de regen! Wie had dáár aangedacht! De smalle wegjes lijken eindeloos. Na iedere flauwe bocht gaapt een nieuwe onmetelijke leegte. De schorren en slikken met roze flamingo’s maken plaats voor rijstvelden omzoomd door beekjes en kreken met aan de oevers hoogwiegende grassen, lisdodde en dichte bamboe. We naderen St.Gilles, een pelgrimsoord op de camino naar Santiago de Compostela. In de onverwacht mooie kerk met Romaanse bogen en portalen prijkt een beeld met een onderschrift “dans le passé et aujourd’hui”. Als voormalige perigrina naar Compostela komen herinneringen en emoties naar boven. Hier zijn 2 refugios. Zouden er pelgrims logeren? De plaatselijke logis de France straalt een gemoedelijke sfeer uit. Hier zullen we overnachten. Het is opgehouden met regenen. Volgens de patron zal de zon morgen weer voluit haar best doen. Na regen komt zonneschijn? Bij ons komt na regen regen.

We zijn toerist en het is vakantie. We proberen de visrestaurantjes…we kuieren langs de winkeltjes en de zeepromenade… we worden stil in het heiligdom van de zigeuners. De hitte in het tentje zonder schaduw wordt ondraaglijk. De laatste avond zoeken we ons heil in een 2**hotel uit het boekje. Het weer wordt steeds drukkender. Zou er onweer opkomst zijn? Heel ver weg zijn er zwarte wolken te bespeuren.

Arles is veel te druk. We zijn blij dat we gemakkelijk uit de stad geraken. We duiken met veel moed de camargue in. De zon brandt zonder medelijden. Onze huid plakt vol zonnecrème. Dit is gekkenwerk. De vlakke wegen zonder schaduw zijn eindeloos. Nu en dan trekken los lopende sneeuwwitte paarden in het struikgewas of pikzwarte stieren in goed afgesloten weiden de aandacht. Geen geluid van auto’s, geen terrasje, geen winkel…hier is niets. Daar zweeft statig een reiger gedragen op de wind. Wij durven er niet aan denken hier verloren te rijden. We fietsen een vervallen fabriek voorbij die als decor zou kunnen dienen voor een schietpartij in een westernfilm. Waar blijft Stes.Maries-de-la-Mer? Plots verschijnt aan de verre horizon de omtrek van een klokkentoren. Het is de klokkentoren van het beroemde kerkje waar de zigeuners Sara, Maria Magdalena en Maria Jacobea vereren. Het einddoel van onze tocht is nabij. We worden stil. Geruisloos rijden we het stadje in volle zomersfeer binnen. Overal zijn er souvenirwinkeltjes en uitnodigende restaurantjes met paella, zeevruchten en “steak de toureau”. Alles staat hier in het teken van de camargue paarden en stieren. We fietsen recht naar het strand aan de middellandse zee. Hier kunnen we niet meer verder. Dit is het eindpunt. Hier is onze tocht afgelopen. We zijn blij en tegelijkertijd een beetje verdrietig. We laten onze emoties de vrije loop. Traantjes van ongeloof en van vreugde. We hebben het gehaald. Hiervoor hebben we een half jaar getraind. We zetten ons tentje op op de stoffige zandgrond van de camping. Niet ideaal want er is geen schaduw, enkel een verdorde haag. Maar het sanitair is netjes en de campingwinkel wordt nog steeds aangevuld. Hier blijven we 3 dagen als toerist. Daarna moeten we nog 120 km terug tot Avignon.

We rijden een zeer korte rit vandaag want we willen de nodige tijd uittrekken voor een bezoek aan de historische stad Arles. De “Moulin de Daudet” ligt op een heuvel vol rotsblokken net voorbij Fontvielle. Alhoewel deze ons niet kan bekoren ga ik toch een fotootje nemen. De molen herinnert mij aan een zeer slechte toets 50 jaar geleden over “Lettres de mon moulin” van Alfons Daudet. We bereiken deze na een niet te onderschatten klim aan 5% over 1 km. Hoe dichter we Arles naderen, hoe drukker het verkeer wordt. Het maakt ons nerveus. Het is 10u30 als we voor de gesloten deur van de jeugdherberg van Arles staan. We zijn een half uur te laat! Van de poetsvrouwen die net buiten komen en zich naar huis haasten, mogen we snel onze bagage binnen afzetten en onze fietsen op slot achteraan het gebouw achterlaten. Vanavond om 17 uur kunnen we ons dan inschrijven. De stad in onze bezwete fietskledij bezoeken vinden we niet zo erg in deze bijna ondraaglijke hitte. Het zomerseizoen is nog volop aan de gang. De toeristische treintjes zitten snokvol gepensioneerden, die braaf aandachtig in hun oortjes luisteren. We slenteren door smalle straatjes naar de Romeinse arena in restauratie en het amfitheater waarvan nog 2 zuilen overeind gebleven zijn. Binnen in het ziekenhuis waar men Van Gogh zijn oor heeft aangenaaid bestaat nog altijd de prachtige tuin die hij op doek heeft geschilderd. In de jeugdherberg kunnen we slechts 1 nacht verblijven omdat men morgen een grote groep scholieren verwacht. Die verdomde muggen zijn daar terug!

We reserveren 4 nachten voor als we de volgende week terugkomen. Dan sukkelen we Avignon uit richting Arles, weg uit de helse stadsdrukte. Na 4 weken fietsen in de natuur met verlaten velden en doodlijkende dorpjes zijn we dit lawaai niet meer gewoon. Ik heb slecht geslapen wegens tergende muggen die het op mijn bloed gemunt hebben. Fons heeft ook bezoek gehad want hij is hier en daar versierd met jeukende bulten. De benen zijn niet opperbest. Het wordt voor de zoveelste dag op rij bloedheet. De zon brandt ongenadig aan de blauwe hemelkoepel. De route is vlak en niet begeesterend mooi. We fietsen langs brede autobanen mét fietspaden. De eerste fietspaden sinds 1350 km! Al gauw staan we in het centrum van Fontvielle. We vinden er een prachtige camping midden in een bos van kurkdroge sparren en dennen. “Geen vuurtjes maken” waarschuwt men aan de receptie “het brandalarm in de streek staat op rood”. Een siesta proberen in het overwarme tentje is niet te doen. De dagen worden korter, de duisternis treedt iedere dag wat vroeger in. Met al dat hoogzomerweer zou men vergeten dat we reeds half september zijn. We zijn nog slechts ongeveer 75 km van St.Maries verwijderd.

Al vrij vroeg zijn we de trappers aan het rond draaien uit schrik voor de hitte. De lucht is vochtig en zwoel. Er dreigt onweer. We volgen sinds gisteren de “route touristique des Côtes du Rhône”. Langs weerszijden van de weg zijn velden vol wijnranken waar onderaan diepblauwe trossen druiven hangen. Het landschap is vlak geworden. In Orange poseren we even aan de triomfboog van keizer Augustus. Verdienen wij ook geen triomfboog? Het is veel te warm om aandachtig te zijn en we rijden verloren in de stadsdrukte. Deze keer is de gps wél in staat ons terug op het juiste pad te helpen. Het afgelegen stadje Caderousse dat nog volledig omringd is door een middeleeuwse stadswal zorgt voor de verrassing van de dag. Onder een baldakijn van stokoude platanen met metersdikke witte stammen is een restaurantje met een overheerlijk menu. Met al die calorieën kunnen we weer verder. De algemene vermoeidheid begint te wegen. Rond 16 uur rijden we triomfantelijk over de dubbele brug over de Rhône de pausenstad Avignon binnen. Op het eerste zicht lijkt de jeugdherberg niet veel soeps. En nogal duur. Vlak ernaast is er een klein warenhuis waar alles voorradig is. We schrijven ons in en krijgen kamer 7 aangewezen. Wat een oud kot! En wat een oubollig bed! Uit de douche komt, verdomme!, enkel ijskoud water. Te voet steken we terug de brug over voor een eerste kennismaking met Avignon en genietend van een glaasje wijn doen we aan people watching.